The Clash "The Guns of Brixton....

...στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

8 μήνες μετά την τελευταία εγγραφή, η επιστροφή συμπίπτει με ένα φόνο.
Μόνο ένα τραγούδι αυτή τη φορά (αν τυχόν υπάρχει κάποιος που δεν ξέρει τους στίχους, ακολουθούν κάτω από το κλιπάκι)




THE GUNS OF BRIXTON
When they kick at your front door
How you gonna come?
With your hands on your head
Or on the trigger of your gun

When the law break in
How you gonna go?
Shot down on the pavement
Or waiting on death row

You can crush us
You can bruise us
But you'll have to answer to
Oh, the guns of Brixton

The money feels good
And your life you like it well
But surely your time will come
As in heaven, as in hell

You see, he feels like Ivan
Born under the Brixton sun
His game is called survivin'
At the end of the harder they come

You know it means no mercy
They caught him with a gun
No need for the Black Maria
Goodbye to the Brixton sun

You can crush us
You can bruise us
But you'll have to answer to
Oh, the guns of Brixton

When they kick at your front door
How you gonna come?
With your hands on your head
Or on the trigger of your gun

You can crush us
You can bruise us
Yes, even shoot us
But oh-the guns of Brixton

Shot down on the pavement
Waiting in death row
His game is called survivin'
As in heaven as in hell

You can crush us
You can bruise us
But you'll have to answer to
Oh, the guns of Brixton

Το μέλλον διαρκεί πολύ

"Κι έκτοτε νομίζω πως έμαθα τι σημαίνει ν' αγαπάς: να είσαι ικανός, όχι να υπερθεματίζεις πάνω στον εαυτό σου και να <υπερβάλεις>, αλλά να είσαι προσεκτικός με τον άλλον, να σέβεσαι την επιθυμία του και τους ρυθμούς του, τίποτε να μην του ζητάς αλλά να μαθαίνεις να δέχεσαι, να δέχεσαι κάθε δώρο ως έκπληξη ζωής, να είσαι ικανός να δωρίζεις χωρίς ιδιοτέλεια στον άλλο το ίδιο δώρο, να είσαι ικανός να χαρίζεις την ίδια έκπληξη στον άλλον, χωρίς να τον υποβάλεις σε καμιά βία. Εν ολίγοις η απλή ελευθερία. Γιατί ο Σεζάν ζωγράφιζε το όρος Σαιντ-Βικτουάρ κάθε στιγμή; Γιατί το φως κάθε στιγμής είναι ένα δώρο".

(Γραμμένο όχι από ένα λογοτέχνη, αλλά από το μεγαλύτερο - ίσως - σύχρονο κομμουνιστή φιλόσοφο. Louis Althusser, "Το μέλλον διαρκεί πολύ. Τα γεγονότα", Ο Πολίτης, 1992, σ. 326)

Janis Joplin, 37 χρόνια πριν...ένα αφιέρωμα

Συμβαίνει μερικές φορές...απλά, ένα κλικ..έβλεπα τηλεόραση μετά από μια (σχετικά) κουραστική μέρα...και μου ήρθε στο μυαλό (χωρίς κανένα φανερό λόγο) ένα τραγούδι της Joplin... "Little girl blue" - όμορφο τραγούδι, σπαραχτική ερμηνεία (καμμία σχέση με το "Swordfish" που έβλεπα στο Star μεσάνυχτα 2/10).
Τελείωσε η ταινία και έψαξα στον γκούγκλη για την Ιωάννα...βρήκα ότι πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1970 (που να το θυμάμαι, μεγάλος άνθρωπος), και σκέφτηκα - πίνοντας ένα ακόμη Dalwhinnie - να γράψω κάτι γι' αυτήν, να το σώσω για να το αναρτήσω στην επέτειο του θανάτου της...Οπότε, εδώ είμαστε, κυρίες και κύριοι...

- βιογραφικό εδώ (είναι το επίσημο site της)
-στίχοι των τραγουδιών της εδώ
-και ακολουθούν οι στίχοι από το τραγούδι της που με έκανε να γράψω αυτό το post

LITTLE GIRL BLUE
Sit there, hmm, count your fingers.
What else, what else is there to do ?
Oh and I know how you feel,
I know you feel that you’re through.
Oh wah wah ah sit there, hmm, count,
Ah, count your little fingers,
My unhappy oh little girl, little girl blue, yeah.

Oh sit there, oh count those raindrops
Oh, feel ’em falling down, oh honey all around you.
Honey don’t you know it’s time,
I feel it’s time,
Somebody told you ‘cause you got to know
That all you ever gonna have to count on
Or gonna wanna lean on
It’s gonna feel just like those raindrops do
When they’re falling down, honey, all around you.
Oh, I know you’re unhappy.

Oh sit there, ah go on, go on
And count your fingers.
I don’t know what else, what else
Honey have you got to do.
And I know how you feel,
And I know you ain’t got no reason to go on
And I know you feel that you must be through.
Oh honey, go on and sit right back down,
I want you to count, oh count your fingers,
Ah my unhappy, my unlucky
And my little, oh, girl blue.
I know you’re unhappy,
Ooh ah, honey I know,
Baby I know just how you feel.

ΑΚΟΥΣΤΕ το εδώ

Θα πιώ ένα (τουλάχιστον) scotch στη μνήμη σου Janis :) ...."I know you’re unhappy,
Ooh ah, honey I know,
Baby I know just how you feel."

Με αφορμή το θάνατο του Παβαρότι...

...δε ξέρω γιατί, αλλά θυμήθηκα το θάνατο του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Οταν το 1959 έπαθε δεύτερο καρδιακό επεισόδιο, οι γιατροί του σύστησαν να εγκαταλείψει τη διεύθυνση ορχήστρας. Του είπαν "ή τη μουσική ή τη ζωή σας" - κι εκείνος απάντησε "μα η μουσική είναι η ζωή μου" και συνέχισε να διευθύνει.

Στις 2 Νοεμβρίου 1960 παθαίνει τη μοιραία καρδιακή προσβολή στο πόντιουμ στη Σκάλα του Μιλάνου, κατά τη διάρκεια πρόβας της 3ης Συμφωνίας του Mahler.

(πριν χρόνια σε μια συζήτηση για την κλασική και τη ροκ μουσική, αναφέρθηκα στο παραπάνω περιστατικό και αναρωτήθηκα "η στάση του Μητρόπουλου δεν είναι μια ροκ στάση ζωής;)